Koptekst
Mijn leven met kanker – Deel 1: een persoonlijk verhaal over diagnose, emoties en veerkracht
Publicatiedatum: 25 juli 2025
Meta Title: Mijn leven met kanker – Deel 1 | Persoonlijk verhaal over diagnose en veerkracht
Meta Description: Lees het aangrijpende en persoonlijke verhaal van Sandra, die opnieuw de diagnose borstkanker kreeg. Over de impact, emoties en de kracht om door te gaan.
Daar zit ik dan… in de wachtkamer van het ziekenhuis
Vanaf vandaag neem ik jullie mee in mijn leven met kanker.
Daar zat ik. In de wachtkamer van het OZG, afdeling radiologie.
Ruim anderhalve week eerder voelde ik een knobbel in mijn borst. Het zat me niet lekker. Ik ging naar de huisarts.
“Ik vertrouw het niet helemaal,” zei hij. “Ik verwijs je door voor een mammografie en wil dat je alvast bloed laat prikken.”
Een paar dagen later kreeg ik een voicemail van dokter Feis:
“Sandra, je bloed is goed. Je nierwaarden zijn uitstekend, HB is goed, vitamine B ook.”
Ik dacht: Top, dan is er niks aan de hand.
Ik voelde me niet ziek – nog steeds niet – maar anders moe. Bijna elke middag moest ik even liggen. Iets klopte niet.
De onderzoeken beginnen: mammografie en echo
Uiteindelijk kreeg ik een afspraak voor een mammografie. Mijn moeder zei meteen:
“Ik ga met je mee.”
Ik bleef rustig. In de centrale hal van het ziekenhuis viel mijn blik op een vrouw met een hoofddoekje. Ze moest bloedprikken. Op de bank fluisterde een ouder stel:
“Kijk eens, die vrouw heeft een hoofddoekje op…”
Dat raakte me. Ik moest denken aan de tijd dat ik kaal was en mensen me nakeken. Ik wilde reageren, maar hield me in.
De spanning steeg. Tijdens de mammografie zei de laborante:
“Je hebt een behoorlijke medische geschiedenis. Als dit erbij komt, dan is je bingokaart wel vol.”
Ik wist even niet wat te zeggen. Daarna volgde een echo. De arts zei:
“Het lijkt op een cyste.”
Opluchting. Dacht ik.
Maar haar houding veranderde. Ze werd stil, begon te meten.
“Dit is niet goed,” zei ze uiteindelijk.
En op dat moment zakte de grond onder mijn voeten weg.
Emotie en ongeloof: niet weer…
Ik begon te huilen. Riep:
“Ik wil dit niet nog een keer! Ik heb kinderen! Haal mama alsjeblieft op…”
Mama kwam de kamer binnen, huilend.
“Ik wil papa bellen!” riep ik.
Toen hij opnam, hoorde ik hem vloeken. Ik wilde dit mijn ouders en kinderen niet opnieuw aandoen.
De diagnose: borstkanker, stadium 3
Na het biopt logde ik in op het patiëntenportaal. De uitslag stond er al.
Tumor: 100%. En allerlei medische termen.
Ik belde papa:
“Kun je komen? De uitslag is binnen.”
We pakten Google erbij. Het was niet goed. De volgende ochtend zaten we weer in de wachtkamer – de drie musketiers.
“Je hebt het al gelezen,” zei de verpleegkundige.
“Het is niet goed. Je hebt een tumor in stadium 3. Hormoongevoelig. We wachten nog op de HER2-uitslag. Je krijgt hormoontherapie en mogelijk immuuntherapie.”
“Word ik weer kaal?” vroeg ik.
“Ja,” zei ze, “met deze kuur wel.”
Omdat ik eerder een rode chemokuur heb gehad, moest worden gekeken naar de maximale dosis.
Ik had al rekening gehouden met slecht nieuws. Maar dit… had ik niet verwacht.
WEER alles opnieuw…
- WEER het hele traject
- WEER kaal
- WEER onderzoeken
- WEER onzekerheid
- WEER ziek zijn
Maar ondanks de leegte voel ik ook strijdbaarheid. We gaan opnieuw een zware periode in. Maar ik voel aan alles:
Ik ga ook deze strijd winnen.
Dankbaar en strijdlustig
Mijn kinderen en naasten gaan opnieuw een moeilijke tijd in. Dat doet pijn. Maar ik heb een geweldige familie, lieve vriendinnen en… dit keer wél social media.
Daarom ga ik mijn verhaal met jullie delen. Open, eerlijk en zonder filter.
Volg mijn reis
👉 Dit is deel 1 van mijn verhaal over leven met borstkanker.
Wil je meer lezen of op de hoogte blijven? Volg mijn blog of social media.
Herken je iets uit mijn verhaal? Laat gerust een reactie achter of stuur een berichtje.
Samen staan we sterker.